Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Page 8

Natuurwezen goes Global!

0

Oke, niet onder dezelfde naam maar voor internationale klanten heb ik een apart gedeelte op mijn pagina gereserveerd en een facebook pagina aangemaakt onder de naam Heartmessages.

Ik had in het laatste kwartaal van 2015 namelijk een aantal internationale klanten gehad en dat beviel zo goed dat ik het wilde uitbreiden 🙂 Ook een domeinnaam is al gereserveerd voor de toekomst. Want wie weet waar dit toe gaat leiden 🙂

Ik wilde dit allemaal rond hebben voor het No Limits event waar ik van 4-6 maart heenga in Brussel. Een groep vrouwelijke ondernemers uit verschillende landen met verschillende achtergronden maar die allemaal vanuit hart en ziel hun bedrijf willen draaien, en daar toch wel serieus in willen groeien. (mocht je ook interesse hebben in dit event, laat het even weten, je kunt je nog aanmelden en ik heb kortingscodes beschikbaar!)

Dus, mocht je vrienden/familie in het buitenland hebben, deel gerust!!!

The Story of Cheyenne

2
Cheyenne heeft "mensenogen"

Oké, this is going to be a long blog, but I find it important to tell her story properly, also for other people that have adopted dogs like these. And what you can do to help them heal and adjust 🙂

The Story of Cheyenne

Through blogging I also want to introduce you to our own animals, and how they came to be a part of our family. Animals that are no longer in this realm will also tell their stories, especially because they have such beautiful messages to share.

But today I want to start with Cheyenne. My twin soul in the shape of a dog.

Cheyenne is a refugee, an asylum seeker if you will 🙂 I think you can call ex-stray or street dogs that. They are certainly fortune seekers as they often come from circumstances that are not comparable to how we usually treat our pets and animals.

Once we had 3 lovely dogs, Elvis being my special dog, who came to me as a puppy, and also not free from damage as probably being a puppy farm dog. Later Saraja joined and Fluffy even later. Both had their own stories. They all had their own special character and traits and have learned me so much. Elvis passed away December 12th, 2012, 16,5 years of age. I knew then the other two wouldn’t have many years left, and because they were about the same age I feared they would pass away pretty soon after each other. And that happened. In 2015. In February we said goodbye to Fluffy and in August to Saraja. Now, we kind of decided not to have any dogs for a while after this trio had passed, because despite the fact we loved them to bits, old age and passing on processes come with a lot of care and grief. A dog is forever, so we adjusted our lives accordingly to give them the best life we could. That meant staying home more, not being able to let other people look after them, no holidays, and so on. So we decided to take a dog-break 🙂 We have two cats that we also love to bits, so we wouldn’t be without pets completely. But what can you do then when a dog enters your path that you just know deep down needs to be with you?

“But what can you do then when a dog enters your path that you just know deep down needs to be with you?”

Ever since I started my own business I also wanted to support charity, so I followed a few foundations and also supported them in different ways and one of them was Bennies Place. They are set on helping stray dogs on the island of Lesvos, Greece. As I use my intuition with almost everything I do, I also had this feeling with this foundation. They are really making an effort, and a difference. And in their own special way. The founder has something special too, a bond with the dogs I don’t see very often. She knows them, she reads them, and she matches the dogs to their new owners.

I shared their posts on Facebook, loved all the dogs, but we had an agreement, and besides that, our two old ladies were still there.

But then a picture was shared of a little bit of a little hairball on four legs, they called her Jenny. Jenny was an exception, but they did the mediating for this dog anyway, together with a German Foundation (where they called her Robin).
I immediately fell in love, that expression, those eyes. But no, I didn’t want to. Because I really wanted her to find her forever home I shared her picture and story many times. A slightly older dog, with 3 young puppies, found in a mountain village. I even set the intention into the universe she would find her place. And everybody was crazy about her, just like me, but nobody adopted her. What was going on?

 “And everybody was crazy about her, just like me, but nobody adopted her”

Of course her forever home was with us, even the founder of Bennies knew that. But after a lot of doubt, going back and forth we decided not to do it, mainly because our old ladies were getting really old, and Fluffy even very sick. But she just wouldn’t get adopted.

Cheyenne, then Jenny/Robin on Lesvos

Fluffy got better, she was set on being there for the opening party of my business and she did make it. And then during a tune in with her she gave us the message that it was ok to adopt Jenny. We talked about it and then contacted the founder of Bennies, and we made here very happy! Jenny would travel in March to the Netherlands and then come live with us.

Now, what exactly the meaning was of Fluffy giving us that message I never really knew, but about a week after the party Fluffy passed away. Her job was done. And just two days after she passed we got a call from Bennies that because of circumstances Jenny would be arriving earlier. Real soon actually.

Well, there we were. Filled with grief for the loss of Fluffy. Also the other animals were grieving and mourning. Would we have a place in our heart and home for her right now? And we had things planned we couldn’t cancel, so Jenny was going to stay with other people for her first week in the Netherlands. We would pick her up there. And so it went.

 “Would we have a place in our heart and home for her right now?”

After the week we arrived at the cosy home of Jeanette and Ad, two amazing people who are doing a great job for Bennies, en have a lovely little family of dogs of their own. Real animal lovers as we discovered soon. When we entered the house we were greeted by all the other dogs with loads of enthousiasm, but Jenny stayed at the back a little bit. Timid. And she was really bigger than we thought! Certainly compared to the other dogs. But she was a sight, so different from any other dog we had ever seen. Those eyes. A story behind those eyes. Human almost. And Jeanette and Ad adored her, our Jenny they said. Especially Ad had already built up something with her. I felt terrible to take her, to move her again. I really hesitated, but she was meant to come with us, I just knew deep down.

The ride home was terrible, she didn’t like driving at all. I had to sit with her in the back to calm her. What were we getting ourselves into. With our 3 old dogs, things went so smooth every time. So different. We soon would discover that adopting a dog like this was a whole different story. Once we came home, meeting Saraja went fine, but she was almost blind and deaf and still in mourning over the loss of Fluffy (her guide dog) that she didn’t care very much. And that feeling was mutual. Jenny respected her, but had no further interest. But one of the cats did try to scratch her, and then we knew we had a very uncertain dog with probably a troubled past, because screaming she hid under the table.

And the next encounter wasn’t much better, running into two dogs outside. We already had seen she was a little hesitant contacting dogs outside, especially on leash. These dogs always walk off leash with their owners, mostly not a problem because they listen well to their owners, and most of the time they are very social towards other dogs. They love to play with each other. And yes, a new kid on the block, so they came to check her out. Jenny freaked out, started whining and tried to hide behind me, twisting her leash around my legs. And the two dogs saw her insecurity and fear and “attacked” her. Luckily their owners intervened, and they could call their dogs to them, but this was it for her. Dogs outside on a leash were a threat.

But soon we discovered she found everything scary and a threat, lights, cars, bikes, noises, children. Her stresslevel kept filling. In that time I went to see a lecture about fear in dogs by a behavioural specialist for dogs in this area and recognised a lot. This way I also learned about “the spider in the room” and the stress bucket.

“Everything was scary and a threat, lights, cars, bikes, sounds, children”

Now during my education I also had behaviour as topic so I did recognise her stress signals. Also in her contact with us. With putting on her harness. Giving her food. In the beginning I thought she just didn’t like the food. Until I discovered it was the bowl she had to get used to. And the place we put the bowl. So we started giving her food in her bench. And that worked, because she started eating. And when she was overwhelmed with stress she went to lay under the bed in the bedroom. I let her. Or somewhere in a corner. Or under the table. She was alert all the time. If we were to fast in our movements, if we raised our hands in a certain way, or moved our feet in a certain way, she freaked and ran away whining. What ever we tried, it didn’t work. Contact with her was challenging. Of course that was also part of the circumstances. We were still in mourning and she knew that. We even went to the beach with her to see if she liked that, but that wasn’t a smart move.

Then we decided to see if training through positive reinforcement methods could do something for her. Through a friend I met a trainer who really was one of the best in that area. And even though it was a long ride to this training facility, after a meeting to get to know her, we went into training with her. She entered the puppy class, for socialisation purposes.

 “Then we decided to see if training through positive reinforcement could do something for her”

The Saturday before we would start with the training she got injured. Maybe a wrong move, maybe all the tension. I already saw she walked a little different, like something was bothering her, but now she was in real pain and could hardly walk. I aided her with natural remedies and made an appointment to see if anything was wrong in her joints, spine, ligaments, muscles. Maybe her castration had caused a block in the energy. She got bio resonance and together with cell salts and Bach flower remedies she got better soon. Phew!

Even after the first trial lesson riding in the car with her had much improved. She understood that driving wasn’t only bringing her not so fun things, but also fun things! So that was a first step. Finally! But training with her proved to be a real blessing. We saw her get better every week. And we also improved, because it was a big learning proces for us too! My husband really had no clue about training and behaviour so he learned a lot, and I could now finally put all my theoretic knowledge into practice. And contact became better. Closer. She developed into a very loving and caring dog! And then the milestones come. That she places her head on your leg for the first time. Or indicates that she needs a belly rub. Or just sitting together on the couch and just drown in each others eyes. Week after week we saw her getting more and more relaxed, and more self confident. She really transformed. She came to the bedroom at night more and more, and even on the bed every now and then!

 “training proved to be a real blessing. We saw her get better every week”

And the walks became more relaxed and fun, in the park on a long leash, giving her more freedom every time, until she even walked of leash sort of. She started watching us, giving us checklooks. But still she didn’t react to her name. And was this her name? Robin, Jenny, energetically bound to the foundations, the shelters, and her past. I know through my work how these things can work energetically, so we decided to give her a new name. And we would choose together. We made up a list of names that we would call out to her and see what name she would react to. But no, not one name on the list got a reaction. Than I thought out loud, hey, Cheyenne would be nice? And then she looked up and straight at me. That was it! This was her name. And from that moment on also reacting to her name took a step forward 🙂

Cheyenne on the training field

And so we moved on, slowly, one step at a time. She loved training, the long walks, she built up her confidence. And we were so proud of her. Reacting to sounds or other things, it improved every day. And she loved doing little trails, and think and control games, with her mind. Everything for snacks thought, toys she didn’t like. But play in itself did start emerging. Doing funny things, on the bed, on the couch, together.

 “She built up her confidence, and we were so proud of her”

But one thing remained and even got worse and that was he reactiveness towards other dogs outside on a leash. Inside there weren’t many problems, but outside.

We aren’t exactly living in the best area to train on this. But we did try. And we also noticed that lots of dogs don’t speak dog language. She clearly was giving the signal to back of, stay out of her personal zone, but a lot of dogs didn’t respect that. Especially of leash in the park. And distracting her only helped this far. And wasn’t a solution. Now, we didn’t want her to be friends with every dog, but passing without her reacting through barking and being angry would be nice…..

Cheyenne has “human” eyes….

In the meantime old Saraja got worse, and clearly wasn’t enjoying life anymore. She ignored Cheyenne and that was mutual. Every now and then they would share a cushion or a blanket, but the contact never really came. And we knew her time was coming. She wasn’t enjoying life anymore. We knew she didn’t have long left. We did go on holiday for a week with both of them, but it was during a heatwave. It was a big mistake taking Saraja on this trip, but we could see Cheyenne was enjoying the more peaceful countryside.

“One of the dogs that was around during the fire and also lost his best friends was Park”

A confusing period followed. There was a fire at one of the shelters that Bennies place supported. On of the dogs that was around during the fires and also lost his best friends was Park. I had seen Park on photo’s before, together with Theo, and thought that it might me a good idea to get a friend for Cheyenne. Maybe she would follow his example with other dogs, maybe Theo because he was very social and friendly. But with everything going on with Saraja I had put the idea aside. But Theo died in the fire. And then I thought, well maybe Park is an option. But no, we weren’t going to do that.

Together on the couch

But because Park had been traumatised by the fire he really had to leave Greece and the foundation decided to get him over the Netherlands. And I can’t really remember how, what, who, when but suddenly we had an appointment to go and see if he would be a match for us and Cheyenne. And wow, talking about a match made in heaven. Of course some checking each other out, but no growling, no barking, nothing. With the testwalk they even went sniffing in the same direction and walked together. Wow. Cheyenne, the dog that didn’t let any other dog in her circle, walking side by side with Park. And he went home with us that day. He just jumped right into our car. As if it had always been this way. And soon after (the same day) Park became Scotty.

 “Een match made in heaven”

And they are fun together, they are almost like a married couple sometimes, they make me laugh (and yes, they are mirroring us). They both thrived. Saraja indicated soon after Scotty’s arrival that she was done, that she was ready to meet all of her old friends at the rainbow bridge. We guided her on her last phase. The day of her sixteenth birthday she passed. And Scotty watched over her body after she passed. He already was showing his healing qualities then.

And that was the end of an era. I could feel it. With these two dogs I entered a new phase. We did. Cheyenne was really connecting to me deeper and deeper. She started to play. With Scotty. With ropes. Slowly. She started to enjoy walks on the beach, in the woods. Off leash. And then she has a pretty normal contact with dogs. The coming of Scotty hasn’t changed her behaviour towards dogs on leash, sadly. It even became a bit worse. Because Scotty does want contact, wants to play, and she gets jealous. Like the jealous wife hahaha, especially towards other lady dogs 😉

And I noticed that even though her reactiveness isn’t getting better, that if we are more calm about it is easier to distract her. She recovers faster and little steps forward is what we are seeing. And sometimes a few steps back, especially after busy stressful days. But there is progress, even if it is small steps.

 “But there is progress, even if it is small steps”

And they are mirroring us. Both of them. Scotty is very playful and he is learning us that again. Cheyenne is very sensitive to energies and mood swings, so lots of times I know what is going on even before I am aware just looking at her behaviour. Scotty is a true healer, comforting people and other animals. Cheyenne is showing me more and more images of her past, and it’s really a pretty heavy past. She is still growing, every day. Both of them have had things with people hitting them, they react very badly to raised hand, or raised voices. Cheyenne still hides, Scotty tries to make amends. And with the cats it still is getting better, Scotty is a little bit in love with Luna, and regularly we can see the cats and dogs lying together.

We had an amazing holiday in England together, with beautiful walks and great insights. The period of new years eve was a setback, for both of them. But luckily they both recovered pretty quickly, with help of natural remedies, animal communication and more.

But yes, it is so different now. I loved our old dogs, especially Elvis rescued me when I was in a dark place, and all of them gave us valuable lessons. But for me especially the bond with Cheyenne is unique. There is a deep deep connection between us. Her seeking contact is so subtle. Sometimes a look, sometimes just her paw on my leg. Or she leans on me. Very special moments I have with her. Kisses in the morning on waking up. The bond is almost human. I am fairly certain we have spent many lives and loves together.

Above all I have learned to really have patience with these kinds of dogs. Loads of love, tender, care. Acceptance. Understanding. They are not puppies. They have seen so much. They just need someone to hold their hand in getting to trust people again. In believing they will never have to fight for their food, never will be punished for being a dog, never abandoned because their job is done. It takes time. And they deserve it. Because what you get back is so worth it. Unconditional love. Life lessons. Mirroring in every way. And just letting her be, giving her the space to heal, to find herself again. To give her room to be by herself if she needs it. Working together, not overpowering her. If there have been busy times allowing her a day to recover. Never punishing her. Never again will she be punished, kicked or beaten. That’s all behind her now.

 “Just letting her be, giving her space to heal, to find herself again”

And she is still improving, every day. Playing more and more. The dark clouds are almost gone. And no expectations. It will happen. One day. And we will find a more quiet place to live. She is also giving me that. Listening to myself in that. She is giving me so many valuable lessons. I see her progress and mine as hand in hand. We are evolving together. And I love her.

Cheyenne? The best dog ever. And yes, Scotty too of course. They all are in the end 🙂

Chewbacca also was an option for her name haha 🙂

If you are interested in working with me after reading this, you can go visit this page 🙂

Looking forward to seeing why your pet is in your life and what you can do for each other 😀

I have a dream

0
Kersenbloesem

I have a dream

De beroemde speech van Dr. Martin Luther King. Zijn droom, zijn visie. Dat waar hij vreedzaam voor vocht. Als je de speech terug hoort of leest dan zie je daar hoop in, hoop voor een beter leven voor een gedeelte van de mensheid die anders behandeld wordt op basis van afkomst of huidskleur. Hoop op verandering.

Als je nu kijkt hoe het daarmee gesteld staat kun je ook zien dat een grote verandering tijd kost, en investering. En vooral positiviteit. In zijn speech zegt hij onder andere het volgende: But there is something that I must say to my people, who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice: In the process of gaining our rightful place, we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred. We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again, we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.

Soms denk ik wel eens dat een groot deel van de mensheid dit gedeelte niet begrijpt.

Ik zie dit ook in de dierenwereld. Er is zoveel onrecht, dieren worden zo slecht behandeld. Afgelopen zondag was ik op de ex-zwerfhonden dag van Bennies Place, een Stichting die voor straathonden van Lesbos probeert gouden mandjes in Nederland te zoeken. Onze twee kanjers, Cheyenne en Scotty, komen ook van Lesbos. Op deze dag waren ook de mensen uit Griekenland te gast die daar de honden opvangen en verzorgen, Anna, Giorgos en Wanda. Anna en Giorgos zijn Grieken en Wanda is van oorsprong Frans maar woont op Lesbos. Hun verhalen zijn hartverscheurend. De houding van een groot deel van de Griekse bevolking t.o.v. deze straathonden (en veel andere dieren) is voor mij niet voor te stellen. Ik heb dan ook groot respect voor deze mensen die de dieren wel helpen en zou willen dat ik meer voor ze zou kunnen doen dan ik nu doe.

Cheyenne

Scotty

Als je Social Media volgt als dierenliefhebber wordt het je niet altijd makkelijk gemaakt om vrolijk en positief te blijven. De foto’s, filmpjes en verhalen over dierenleed vliegen je om de oren (of ogen in dit geval), sommige beelden nog gruwelijker dan andere. Misstanden bij huisdieren, maar ook zeer zeker bij wilde dieren en om over productiedieren maar helemaal te zwijgen. Of wat te denken van de dieren in de entertainmentindustrie.

Veel van de reacties die bij die foto’s staan zijn soms nog afschuwelijker dan de foto’s, waarin mensen elkaar de meest vreselijke dingen aan willen gaan doen. Ik moet dan altijd weer aan dat gedeelte van de speech van Dr. King denken. Geweld met geweld bestrijden werkt niet. Dit brengt geen verandering teweeg in de energie. Sterker nog, het verzet zal nog erger worden. Er wordt niet geprobeerd oplossingen aan te dragen, alternatieven. Doordat onze populatie nog steeds extreem groeit, waar ik overigens ook mijn zorgen over heb, wordt de vraag naar dierlijke producten steeds groter, komen er steeds meer zwerfdieren met alle gevolgen van dien, wordt de vervuiling een steeds grotere druk op de natuur, en verdwijnen natuurlijke leefgebieden van dieren met voetbalvelden per dag. Waardoor de kans dat de dieren dan hun leven aan gaan passen en meer naar bewoonde gebieden gaan trekken ook weer groter wordt, en dat zorgt op zijn beurt weer voor conflicten. Waardoor bijvoorbeeld de Olifanten die altijd een bepaalde route liepen, al generaties lang, ineens over landbouwgrond moeten, en die snappen niet dat ze er nu ineens omheen moeten. Zulke conflicten kun je met geweld bestrijden, maar je kunt ook andere oplossingen verzinnen. Zoals het plaatsen van bijenkorven op de randen van dat wat nu als landbouwgrond gebruikt wordt. De olifanten gaan er dan mooi omheen. En de bijen zijn weer goed voor de bestuiving van de gewassen. Educatie is belangrijk om te laten zien hoe onmisbaar dieren zijn voor het ecosysteem van het gebied. Natuurlijk levende volkeren wisten dit, maar wij zijn helaas ondertussen ver van de natuur verwijderd. We moeten het dus opnieuw leren en ontdekken. Wij als mensheid hebben daarin verantwoordelijkheid te nemen, de dieren leven zoals ze dat altijd al gedaan hebben en proberen zich aan te passen waar dat kan.

En dan zie ik soms ook dingen voorbij komen die ik gewoon niet snap. Mensen die plaatjes en filmpjes delen van dieren in nood, en in hun volgende post kiloknallers op de barbecue gooien. In mijn hoofd klopt dat plaatje niet. Waarom zou een hond meer waard zijn dan een varken. Iedereen die wel eens in contact is geweest met een varken weet hoe ongelooflijk leuk en intelligent ze zijn. Ik ben zelf vegetariër, ik zal nooit mensen proberen te overtuigen om te stoppen met vlees eten, ik probeer ze wel bewust te maken van een andere manier van vlees eten. Ik doe dat niet door gruwelijke foto’s en filmpjes te plaatsen, maar door te schrijven en te laten zien hoe het anders zou kunnen. Zoals met een blog.

Ik heb ook een droom. Een droom dat mens en dier ooit weer naast elkaar kunnen leven met vooral respect en dankbaarheid van onze kant. Want ze geven ons zo ontzettend veel. Dat wat ik doe voor de (huis)dieren, natuurgeneeswijzen en dierencommunicatie, ooit zo gewoon zal zijn als een bezoek aan de dierenarts. Dat wij als diertherapeuten, dierenartsen, dierentolken, gedragsspecialisten en dergelijke respectvol met elkaar omgaan en samen gaan werken om de dieren zo optimaal mogelijk te helpen. Dat we onze ego’s opzij kunnen zetten en oprecht open kunnen staan voor elkaars ideeën en visies. Want naar mijn idee hebben we uiteindelijk allemaal hetzelfde doel, dat dier helpen.

Mijn droom is niet om rijk te worden of veel te bezitten. Mijn droom is om zoveel mogelijk dieren te helpen, direct of indirect. Maar wel respectvol naar mijn eigen soortgenoten toe. Mijn droom is om genoeg te verdienen dat ik naast het dagelijkse leven me extra in kan gaan zetten voor bijvoorbeeld de straathonden op Lesbos. Of dat ik een tijdelijke revalidatieopvang wordt voor gehandicapte honden. Dat is mijn droom. En zijn dromen er niet om uit te laten komen?

I have a dream, en jij?

 

 

Dag mooie lieve dame…..

0
Saraja

Saraja 21/08/1999 – 21/08/2015

Mooie, lieve, eigenwijze Saraja. Je kwam bij ons vanuit een moeilijke situatie. Het was wennen, voor jou, maar uiteindelijk heb je helemaal je plekje gevonden. Wij namen je zoals je was. Samen met Elvis heb je vele mooie jaren beleefd, en later ook met Fluffy erbij. Gek op de katten in huis en buiten. Altijd je eigen weg bepalend. Je bent het verlies van Elvis nooit helemaal te boven gekomen, daarna ging het qua gezondheid achteruit met je. Zoals met alles heb je zelf ook het moment van je eigen overgaan bepaald, zelf de datum gezet, verzocht om alles privé te houden en pas als je aan Moeder Aarde terug was gegeven te vertellen dat je er niet meer was. We gaan je missen lieverd, maar we weten ook dat je al heel lang niet meer echt gelukkig was in het lichaam dat je had. Nu ben je weer licht, vrolijk, met je mooie bruine ogen. Genietend van al je vriendjes en vriendinnetjes op de Rainbow bridge… Het ga je goed, en als het zo mag zijn komen we elkaar weer tegen, hier of daar.

Passie voor dieren

2

Passie voor dieren

Op deze website is niet terug te vinden waarom ik voor dit werk heb gekozen. Dat heeft een reden. Want dan kan ik daar nu een blog aan wijden! En iets meer tekst kwijt.

Ik heb altijd een passie voor dieren en de natuur gehad. Als kind op mijn knietjes bij een mierenhoop, gefascineerd zijn door wolkenpartijen. Met mijn ouders krabbetjes zoeken op het strand. En schelpen. Ik nam van alles mee naar huis, steentjes, schelpjes, veertjes. En thuis hadden wij ook altijd huisdieren, katten, konijnen, cavia’s, vogels. Nooit honden. Ons hele gezin was gek op dieren, hoewel sommigen op een iets andere manier dan ik. Maar toch. Praten met dieren, bomen en planten was normaal voor mij. Dat deed iedereen toch? Of niet? Ik was ervan overtuigd dat iedereen dat deed. Energie was overal, om alles heen. Dat kon toch iedereen zien? Of niet? En kruidjes waren geneeskrachtig, ik had zelfs een gidsje gekocht waar dat in stond. Geweldig vond ik het. Met hondsdraf kon je brandnetelprik verzachten. Met weegbree kon je insectensteken behandelen. Het zat er al vroeg in allemaal. Ik was dan ook veel buiten te vinden.

“Als kind op mijn knietjes bij een mierenhoop, gefascineerd zijn door wolkenpartijen”

Toen ik wat ouder werd begon de interesse in dieren iets andere vormen aan te nemen, misschien wilde ik er wel mijn werk van maken! In die tijd wilde ik zelfs boerin worden, naar Canada emigreren en koeien gaan houden.

Dus een logische keuze voor mij was om naar de (toen nog) land- en tuinbouwschool te gaan. Want ja, als ik zoiets wilde gaan doen moest ik vooral veel praktische kennis hebben. Ik negeerde de schooladviezen die ik toen kreeg (Gymnasium/Atheneum). Ja, en natuurlijk was deze school iets beneden mijn niveau, dus met vlag en wimpel doorstaan. Maar wiskunde had ik sowieso altijd op gestruikeld, of ik nou dit deed of wat anders. Biologie, bodemkunde, nomenclatuur. Geweldige vakken. Ik ging er helemaal in op. Maar, helaas, op deze school werd nog geen dierverzorging gegeven in die tijd. Dus studeerde ik af op bloemen- en groenteteelt. Omdat het voor ons gezin financieel niet haalbaar was om iedereen te laten studeren ben ik een parttime opleiding tot bloembindster gaan doen, en daarbij werken. Geld verdienen.

Wolken Banner Tsja, die puberjaren. Waarin je dromen vervliegen, waarin niet haalbaar lijkt wat je ooit wilde doen. Misschien wel bioloog worden. Archeoloog? Journalist en dan schrijven over dieren? Mjah, verder studeren, en die optie was er niet.

“Tsja, die puberjaren. Waarin je dromen vervliegen, waarin niet haalbaar lijkt wat je ooit wilde doen”

Bloemsierkunst was leuk, maar toch niet echt voor mij. Een carrièreswitch was nodig. Wat dan? Ik moet wel geld verdienen? En hogerop komen? Ik had altijd wel goede cijfers voor handel, administratie en economie. Dus die kant op dan maar. Helemaal om. En dat deed ik. Ik ben weer gecombineerd leren/werken gaan doen. Ik heb een half jaar moeten zoeken naar een geschikte baan en denk ik wel honderd brieven minimaal verstuurd. Maar ik moest en zou werk hebben. En dat lukte. Eindelijk was er iemand die het met me aandurfde en zo begon de carrièreswitch. Van de bloemetjes en lichamelijk werk naar kantoorwerk met mijn hoofd. Het ging goed, ik kon het goed. En er zat ook wel iets van groei in. Het inkomen was echter wel het aantrekkelijkst. Zo was dat in die tijd.

Ik heb het jaren gedaan. Soms met plezier, hele leuke dingen meegemaakt en mensen ontmoet, maar ja. Dieren en natuur bleven toch knagen. Ik heb echt een paar keer een aanloopje genomen om toch weer terug te gaan naar mijn oorspronkelijke passie, maar viel toch weer terug op kantoor. Iedere keer belandde ik echter op hetzelfde punt, of overspannen, of depressief of burn out. Ergens ging er iets niet goed. Ik ging me in mijn eigen gezondheid verdiepen, ging op yoga, leerde mediteren. Kwam bij een humaan Natuurgeneeskundig Therapeut terecht. En er ging van alles rollen en stromen bij me. Eindelijk leek ik weer terug te komen op mijn oorspronkelijke pad. Mijn passie. Wilde ik dan mensen gaan helpen? Ik ging Reiki leren. Maar ik merkte toch dat ik minder behoefte had dit bij mensen te doen. Wel bij mijn dieren. Twee van onze huisdieren bleken niet gezond te zijn. Allebei kregen ze een beperkte levensverwachting mee. Dat moest anders kunnen dacht ik bij mezelf. Ik dacht dan altijd aan onze kat thuis vroeger, die ruim 20 was geworden. Gewoon op brokjes, blikjes en hart. Dixi was gewoon een huis, tuin en keukenkat, tegenwoordig Europees Korthaar genoemd. Maar hij werd niet ingeënt, niet ontwormd, soms een behandeling tegen vlooien. En hij leefde buiten. Hij was wel graag bij ons maar toch, heerlijk buiten. In het zonnetje, lekker jagen. Dat mocht toen allemaal nog. En kon ook, want er waren nog genoeg vogels….

“Iedere keer belandde ik echter op hetzelfde punt, of overspannen, of depressief of burn out. Ergens ging er iets niet goed”

Onze kat later was een Pers. Perzen hebben allerlei erfelijke ziektes opgebouwd in het fokken van het ras zoals het nu is. Wij wisten dat niet. Helaas zo ook Simba. HCM, oftwel een vergrote hartspier. Niets aan te doen. Alleen medicatie. Dus dat deden we. Reguliere medicatie. Hij zou niet zo oud worden. Onze verbazing dan ook dat hij toch bleef leven, later met aanpassing van medicatie maar toch. Uiteindelijk is hij ruim 9 geworden. En dan Elvis. Elvis had “iets” in zijn rug waardoor hij langzaam verlamd raakte. Er was weinig aan te doen. Prednison kon hij krijgen. Maar daar kon hij niet tegen. En kwam ik dus bij acupunctuur terecht. En dat heeft hem jaren goed gehouden. Voor een hond die ze niet lang gaven is hij met alles wat hij had ruim 16 geworden. En zo hadden we meer dieren die wat mankeerden, en die ik tot dan toe toch voornamelijk regulier behandelde. Want ik wist niet beter.

Mede door Elvis en mijn eigen gezondheidsproces kwam ik er steeds meer achter dat het echt anders kon. En zou gaan. Ik kwam een lezing tegen over natuurgeneeskundig EHBO bij dieren en besloot daarheen te gaan. De dame die de lezing gaf vertelde dat zij een opleiding natuurgeneeskunde voor dieren had gedaan. Ineens werd er iets wakker in mij en heb haar na de lezing gevraagd welke opleiding en of dat iets voor mij zou zijn.

“Ineens werd er iets wakker in mij”

Ik was toen 40, net getrouwd, goede baan, maar nog steeds kriebelde het werken met dieren. Ik heb toen contact opgenomen met het instituut dat de opleiding Veterinaire Natuurgeneeskunde gaf. En ik ben daar op gesprek geweest en heb wat proeflessen meegedraaid. Alles klopte, de locatie, het soort lessen. Ondanks dat ik niet de juiste vooropleiding had mocht ik toch de 5-jarige HBO gaan doen. En dat heb ik gedaan. Daarna kwam eigenlijk alles in een stroomversnelling, ontmoette ik mensen die me weer op andere mogelijkheden wezen, kwam ik in contact met het fenomeen dierencommunicatie. En werd eigenlijk kwam alles weer naar boven wat weggestopt zat. Nu kon ik mijn passie voor dieren en natuur gaan combineren met natuurlijke gezondheid, en met meer spirituele zaken. Ik kwam in aanraking met Sjamanisme, dat voelde als thuiskomen. Ik ben alles gaan combineren, zoeken wat bij mij paste, waar mijn kracht lag. En dat is eigenlijk nog steeds gaande.

“Ik ben alles gaan combineren, zoeken wat bij mij paste, waar mijn kracht lag”

Ik ben ondertussen geslaagd, na een hobbelige weg met veel twijfels, instortmomentjes, maar ook zoveel mooie momenten, stages, proefanamneses. Een eindexamen wat liep als een zonnetje, ondanks mijn verlammende zenuwen. Een scriptie die veel meer werk was dan ik had ingeschat, maar uiteindelijk een prachtig basisdocument opleverde. En dan alle dieren waarmee ik mocht samenwerken. Het moment dat ik mijn diploma in ontvangst mocht gaan nemen was dan ook met recht een moment van trots en overwinning.

Diana Healing Ik heb ook ontdekt hoe mijn eigen dieren me zoveel konden leren. Door Elvis kwam ook stervensbegeleiding op mijn pad. Ik vindt dat zo bijzonder en fijn om te doen, hoe beladen het soms ook is. En nu, de gesprekken met dieren. Eigenaren die ik op weg kan helpen, verbinden met anderen als ze hulp voor zichzelf nodig hebben. Workshops om mijn kennis over te dragen. Voor zulke enthousiaste mensen. Eigenlijk lukt vrijwel alles wat ik momenteel aanpak. Nee, ik verdien geen gouden bergen, en het is hard werken om mezelf te presenteren. En natuurlijk zoek ik daar ook weer mijn eigen weg in. Door te kiezen om ondernemer vanuit en met hart en ziel te zijn. Door me niet te focussen op wat ik wil of moet verdienen, maar door te kijken hoe ik de dieren kan helpen. Dat is mijn doel. Dat is mijn passie. Als ik daarmee straks voldoende verdien om rond te komen ben ik gelukkig. Als ik ook nog wat extra dingen kan doen zoals mijn kennis up to date houden en uitbreiden ben ik nog gelukkiger. En misschien kan ik op den duur zelfs tijd vrijmaken om aan de gang te gaan als vrijwilliger bij een opvang of iets dergelijks. Mijn hart, mijn ziel, mijn alles ligt bij de dieren. Ik ben meerdere malen verleid tot iets anders, of tot het helpen van mensen, maar ik ga weer terug naar mijn roots, mijn originele pad. Het pad dat ik heb gekozen toen ik weer geboren wilde worden.

“Eigenlijk lukt vrijwel alles wat ik momenteel aanpak”

Mijn opvoeding was misschien niet ideaal, maar mijn ouders hielden ook erg van dieren, en hebben mij wel altijd zelf mijn keuzes laten maken. Ze zullen het er vast niet altijd mee eens zijn geweest, maar hebben daar nooit echt een punt van gemaakt. Ik ben een bijzonder kind, dat was ik toen, dat ben ik nu. Mijn innerlijk kind mag weer genieten van het praten met dieren, met het staren naar de wolken, het blazen van paardenbloempluisjes. Ik heb met recht van mijn passie mijn werk gemaakt. En elke dag leer ik bij, en stuur ik bij, ben ik aan het kijken of dingen die op mijn pad komen me helpen om mijn passie te blijven leven of dat het afleiders zijn.

Iemand heeft eens tegen me gezegd dat ze bewondering had voor het feit dat ik op deze leeftijd dit nog aandurfde. Het was voor mij de enige weg. En ik geloof dat je nooit te oud bent om zoiets te doen. Veel mensen zijn bang om zekerheden die ze dan hebben los te moeten laten. Maar het gekke is dat wij het nog steeds redden, en nog steeds kunnen doen wat we willen. Een heel salaris weggevallen, veel investeringen voor studie en praktijk, en nog steeds lukt het. Iedere keer komt er net op het juiste moment iets waardoor we toch gewoon weer verder kunnen. Want dat is de beloning voor het volgen van mijn echte passie, van mijn pad. Ik ben een dankbaar en gelukkig mens.

“Want dat is de beloning voor het volgen van mijn echte passie, van mijn pad”

Saraja

7
Saraja mooi

Saraja

En zo gaan we afscheid nemen van de “laatste van de drie”, Saraja heeft gisteren aangegeven dat het allemaal te moeilijk voor haar is, te zwaar, ze wil naar haar vriendjes en ze kan niet meer omgaan met de aftakeling van haar lichaam en het verlies van haar zintuigen.

Ieder afscheidsproces met een dier is weer anders, soms heel plotseling, soms duurt het maanden. Soms gaat het heen en weer. Sinds ik me met dierencommunicatie en energie bezig hou besef ik me steeds meer hoe prachtig deze processen zijn en hoe individueel.

Zo had Elvis (en ik) echt maanden nodig om los te laten, hebben we een hele afscheidstour met hem gedaan, wilde hij zoveel mogelijk mensen betrekken in zijn afscheid en was zijn uiteindelijke overgaan rustig, vredig en kort. Ook de periode daarna was heel bijzonder, waarbij zijn ziel maar langzaam losliet van zijn lichaam, waarin onze kat Toendra zich ontpopte als echte waak kat.

Saraja DoosFluffy daarentegen ging veel sneller. Ze werd ziek maar krabbelde, omdat ze perse de opening van mijn praktijk mee wilde maken, weer op om vervolgens een week na de opening alsnog afscheid te nemen. Zij heeft het volledig zelf doorlopen dit proces, wel met ondersteuning van onze kant, maar uiteindelijk is er geen dierenarts aan te pas gekomen. Ook Fluffy vond het fijn om afscheid te nemen en ook energie van anderen te ontvangen. Met Fluffy heb ik mogen ervaren dat een ziel bij een natuurlijk overgaan meteen over is, dat er geen periode van verwarring en gewenning nodig is.

Saraja is een ander verhaal, zij is nooit erg sociaal of heel erg vrolijk geweest. Altijd op de achtergrond, haar eigen ding doen. Trots op haar uiterlijk, op haar mooie verschijning. Spaarzaam in het toelaten van anderen in haar ruimte. Toen we haar in ons gezin opnamen was er wel meteen een klik met Elvis, op haar manier. En ze werden echt maatjes. Met Fluffy had ze zeker ook een band, maar die was toch echt heel anders. Saraja kon met name naar Fluf erg kribbig en snauwerig zijn, maar ze zochten elkaars gezelschap toch iedere keer op.

Saraja

Toen Elvis overging raakte Saar echt in een depressie, ze was apathisch, wilde niets meer. Daarna ging het met haar gezondheid langzaam bergafwaarts, ze werd steeds dover, we zagen tekenen van staar, ze kreeg een hernia. Van die hernia is ze redelijk goed hersteld, maar bleef wel een zwak punt. Ze begon overal wratjes te krijgen en bultjes. Toen kreeg ze een zweertje op haar oog en wij hadden dat te laat in de gaten, waardoor ze haar rechteroog verloor. Later ging het linkeroog ook, maar dat hebben we kunnen redden. Echter wel beschadigd en het zicht zo goed als verloren. Ze ging wel door, voor ons, omdat wij haar namen zoals ze was.

Maar het verlies van haar vriendinnetje Lieke en later ook Fluffy waren voor haar teveel. De laatste maanden zag je haar echt sterk achteruit gaan, depressief worden. In de war zijn. Zomaar ineens in paniek. Alleen laten ging bijna niet meer. Ze heeft ons wel geholpen, tot het einde, gedeeld dat ze een speciale band had met Richard uit vorige levens en hem geholpen zijn eigen proces op gang te zetten. Graag wilde ze dat nog verder begeleiden in dit leven. Maar ze kan niet meer. Ze is verdrietig, ze heeft heimwee naar iets dat niet meer terug kan komen.

Saraja kussentjes

Ze is ongelooflijk moe en wil eigenlijk graag voorgoed slapen. Omdat haar hartje nog zo sterk is zal ze niet zomaar uit zichzelf overgaan. Dus heeft ze ons gevraagd om als laatste daad van liefde haar te helpen met overgaan.

En dat doen we, met alle liefde. We hebben een paar weken getwijfeld of we het voor onszelf deden als het zou gebeuren, want ze bezorgt ons al een tijdje gebroken nachten. Eten geven moeten we bij helpen, zeker nu er twee nieuwe jongere honden in huis zijn die heel goed weten dat ze niet snel genoeg is en als het even kan alles voor haar neus wegpikken. Ze vindt ook steeds minder lekker. Ze is altijd wel een kieskeurige eter geweest, maar zeker de laatste dagen wordt het steeds minder.

Ze heeft heel lang op bed geslapen, tot een aantal weken geleden. Na 2 keer gevallen te zijn koos ze er toch voor om op de grond te slapen. Wel in de slaapkamer, want beneden was ze alleen. Maar vanaf dat moment begon de paniek en onzekerheid steeds vaker toe te slaan. Als ze wakker werd was ze de weg kwijt, gedesoriënteerd, en ging ze lopen spoken. Soms blafte ze, dat werd mijn man wel wakker in liet haar uit. Maar dit werd steeds vaker, zodat onze nachtrust ook erg verstoord werd. En ze begon paniekplasjes te doen. En dan kom je op een punt dat je denkt wat nu nog.

Saraja Strand

We verlegden steeds de grenzen. Zijn met haar naar de dierenarts geweest voor een gezondheid check en wat dat betreft gaat het gewoon gezien haar leeftijd goed. Maar mentaal en geestelijk is ze op. Ze begint het beeld wat ze van zichzelf had te verliezen zoals ze was, en is ook bang dat wij dat gaan doen. Dat we haar straks alleen nog herinneren zoals ze op het laatst was. Ze wil nog een keer samen met ons naar het strand, om echt af te sluiten.

Ze heeft zelf haar overgangsdatum uitgekozen, een hele bijzondere dag. Ik mag de datum van haar niet publiek bekend maken omdat het zo’n privé-proces is wat haar betreft. Waar ik dus bij Elvis en Fluffy alles van te voren bekend maakte mag ik het nu niet. Slechts een klein aantal personen weten het buiten ons, omdat ze daar wel een band mee had.

Waarom deel ik dit proces nu met jullie? Omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn. Ik ben zelf dierentolk en wij voelen onze dieren heel goed aan, maar omdat je eigen emoties erbij komen, en afscheid nemen van het fysieke gewoon niet leuk is, stel je het uit. En kan je dus over grenzen heengaan, je eigen, maar zeker ook van je dier. Daarom vind ik het zo waardevol om in dit soort gevallen een andere dierentolk in te schakelen. Iemand die toch meer op afstand naar de situatie kan kijken. In ons hart wisten we het wel, natuurlijk weet je het, maar op deze manier krijg het net dat beetje extra.

We zijn haar heel dankbaar voor de bijna 16 jaar die ze mag worden, en daarvan ruim 13 jaar bij ons heeft mogen zijn. Ze heeft ons geleerd over grenzen, over zijn zoals je bent, over het feit dat trauma’s ook in het verleden mogen blijven en niet altijd opgerakeld hoeven te worden. Dat ze het bij ons goed had, en dat het verleden haar natuurlijk gevormd had, maar zij ging daar op geheel eigen wijze mee om.

Elvis Fluffy Saraja

Onze mooie dame, die tot op de dag van vandaag nog wel eens puppy wordt genoemd, omdat ze zichzelf niet oud voelde, omdat ze die uitstraling had. Richard zijn prinsesje. Zijn cadeau van hem aan mij, maar achteraf zijn eigen cadeau. Gered uit een situatie waar ze echt ongelukkig was, toen we nog niet van broodfokkers hadden gehoord. Bij ons mocht ze volledig zijn wie ze was.

Het is goed, het is af, ze mag gaan naar haar vriendjes op de regenboogbrug. Als ze er klaar voor is zal ze ons vast nog wel eens bijstaan, maar dan wel weer met de waardigheid die ze altijd heeft gehad.

Saraja vraagt wel iedereen die haar gekend heeft zich haar te herinneren zoals op de foto’s die in dit stuk staan, want dat wil ze graag.

In liefde, Diana, Richard en Saraja

Saraja

Afscheid van Fluffy

0

Afgelopen maandag hebben wij afscheid moeten nemen van ons hondje Fluffy. Ze was in november/december al erg ziek geweest, maar had zelf aangegeven heel graag de opening van de praktijk mee te maken. Dus knapte ze weer op en heeft ze dat gehaald. En hoe! Ze heeft ervan genoten. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik mijn opleiding kon afronden, mijn diploma in ontvangst kon nemen en de praktijk kon openen, we hebben samen die fase helemaal afgerond. En nu was ze klaar, allebei klaar voor een nieuwe stap, door een nieuwe poort. Zij naar de Regenboogbrug en ik naar mezelf manifesteren en dieren en mensen helpen met mijn talenten en kennis.

Ik heb de eer gehad om haar te mogen begeleiden in haar laatste fase, ik heb daar wel hulp bij gehad van gidsen en begeleiders hier en elders, maar uiteindelijk heeft ze zelf de overstap gemaakt. Ik ben trots op haar en mezelf dat we dat samen hebben gedaan. Ze wilde echt niet meer naar de dierenarts, die was wel gebeld en zou komen, maar voor die tijd is ze zelf gegaan.

In tegenstelling tot wat ik met ons hondje Elvis en andere dieren die worden ingeslapen heb ervaren in dit geval is dat ze zo snel over was. Bij dieren die ingeslapen worden duurt het toch even voordat ze beseffen wat er gebeurd is, soms een paar uur, soms een paar dagen, maar bij Fluffy was het meteen. Ze voelde zich zo licht en vrij, het was echt een hele bijzondere ervaring. Daardoor konden we haar ook de volgende dag al aan moeder aarde terug geven.

Vorige week vrijdag, toen Fluffy er nog was, hadden we al besloten tot adoptie van een hondje uit Griekenland, dan zouden we weer 3 honden hebben. We hadden er al eerder over gedacht maar Fluffy was toen degene die het tegenhield. En nu degene die haar ok gaf. Dit hondje, Jenny, zou ik maart hier heen komen. Maar we kregen deze week bericht dat ze volgende week al naar Nederland komt. Fluffy is aardig bezig 🙂

Het is dus even een beetje emotioneel en hectisch bij de praktijk, maar het hoort wel bij mij en bij mijn leven.

Fluffy

04-04-1999

02-02-2015

Fluffy 

Rust zacht lieve vrouw. Je hebt ons zoveel gegeven, zoveel liefde. Wat was je een mooie oermoeder en healer. Wat een levenskracht en wil heb je laten zien in de tijd dat je bij ons mocht zijn. Net iets meer als 9 jaar was dat. We hebben van je genoten, van je aanwezigheid, want dat was je, aanwezig. We hebben zoveel van je mogen leren, allemaal. Wat vond je het leuk om overal mee naar toe te gaan. Van lange wandelingen tot korte rondjes, mee naar school, mee op vakantie, mee naar familie en vrienden. Alles was goed. Lekker op schoot in de auto, genieten van alles wat voorbij kwam. Dat kon je, genieten, van het leven. En van eten. We zullen je aardse aanwezigheid enorm missen, maar weten ook dat je nu lekker verder gaat genieten met je vriendjes, vriendinnetjes en kindjes bij de Rainbow Bridge.

Dankjewel lieverd, voor alles en meer.

Richard, Diana, Saraja, Luna en Toendra