Passie voor dieren

Passie voor dieren

1330
2
SHARE

Passie voor dieren

Op deze website is niet terug te vinden waarom ik voor dit werk heb gekozen. Dat heeft een reden. Want dan kan ik daar nu een blog aan wijden! En iets meer tekst kwijt.

Ik heb altijd een passie voor dieren en de natuur gehad. Als kind op mijn knietjes bij een mierenhoop, gefascineerd zijn door wolkenpartijen. Met mijn ouders krabbetjes zoeken op het strand. En schelpen. Ik nam van alles mee naar huis, steentjes, schelpjes, veertjes. En thuis hadden wij ook altijd huisdieren, katten, konijnen, cavia’s, vogels. Nooit honden. Ons hele gezin was gek op dieren, hoewel sommigen op een iets andere manier dan ik. Maar toch. Praten met dieren, bomen en planten was normaal voor mij. Dat deed iedereen toch? Of niet? Ik was ervan overtuigd dat iedereen dat deed. Energie was overal, om alles heen. Dat kon toch iedereen zien? Of niet? En kruidjes waren geneeskrachtig, ik had zelfs een gidsje gekocht waar dat in stond. Geweldig vond ik het. Met hondsdraf kon je brandnetelprik verzachten. Met weegbree kon je insectensteken behandelen. Het zat er al vroeg in allemaal. Ik was dan ook veel buiten te vinden.

“Als kind op mijn knietjes bij een mierenhoop, gefascineerd zijn door wolkenpartijen”

Toen ik wat ouder werd begon de interesse in dieren iets andere vormen aan te nemen, misschien wilde ik er wel mijn werk van maken! In die tijd wilde ik zelfs boerin worden, naar Canada emigreren en koeien gaan houden.

Dus een logische keuze voor mij was om naar de (toen nog) land- en tuinbouwschool te gaan. Want ja, als ik zoiets wilde gaan doen moest ik vooral veel praktische kennis hebben. Ik negeerde de schooladviezen die ik toen kreeg (Gymnasium/Atheneum). Ja, en natuurlijk was deze school iets beneden mijn niveau, dus met vlag en wimpel doorstaan. Maar wiskunde had ik sowieso altijd op gestruikeld, of ik nou dit deed of wat anders. Biologie, bodemkunde, nomenclatuur. Geweldige vakken. Ik ging er helemaal in op. Maar, helaas, op deze school werd nog geen dierverzorging gegeven in die tijd. Dus studeerde ik af op bloemen- en groenteteelt. Omdat het voor ons gezin financieel niet haalbaar was om iedereen te laten studeren ben ik een parttime opleiding tot bloembindster gaan doen, en daarbij werken. Geld verdienen.

Wolken Banner Tsja, die puberjaren. Waarin je dromen vervliegen, waarin niet haalbaar lijkt wat je ooit wilde doen. Misschien wel bioloog worden. Archeoloog? Journalist en dan schrijven over dieren? Mjah, verder studeren, en die optie was er niet.

“Tsja, die puberjaren. Waarin je dromen vervliegen, waarin niet haalbaar lijkt wat je ooit wilde doen”

Bloemsierkunst was leuk, maar toch niet echt voor mij. Een carrièreswitch was nodig. Wat dan? Ik moet wel geld verdienen? En hogerop komen? Ik had altijd wel goede cijfers voor handel, administratie en economie. Dus die kant op dan maar. Helemaal om. En dat deed ik. Ik ben weer gecombineerd leren/werken gaan doen. Ik heb een half jaar moeten zoeken naar een geschikte baan en denk ik wel honderd brieven minimaal verstuurd. Maar ik moest en zou werk hebben. En dat lukte. Eindelijk was er iemand die het met me aandurfde en zo begon de carrièreswitch. Van de bloemetjes en lichamelijk werk naar kantoorwerk met mijn hoofd. Het ging goed, ik kon het goed. En er zat ook wel iets van groei in. Het inkomen was echter wel het aantrekkelijkst. Zo was dat in die tijd.

Ik heb het jaren gedaan. Soms met plezier, hele leuke dingen meegemaakt en mensen ontmoet, maar ja. Dieren en natuur bleven toch knagen. Ik heb echt een paar keer een aanloopje genomen om toch weer terug te gaan naar mijn oorspronkelijke passie, maar viel toch weer terug op kantoor. Iedere keer belandde ik echter op hetzelfde punt, of overspannen, of depressief of burn out. Ergens ging er iets niet goed. Ik ging me in mijn eigen gezondheid verdiepen, ging op yoga, leerde mediteren. Kwam bij een humaan Natuurgeneeskundig Therapeut terecht. En er ging van alles rollen en stromen bij me. Eindelijk leek ik weer terug te komen op mijn oorspronkelijke pad. Mijn passie. Wilde ik dan mensen gaan helpen? Ik ging Reiki leren. Maar ik merkte toch dat ik minder behoefte had dit bij mensen te doen. Wel bij mijn dieren. Twee van onze huisdieren bleken niet gezond te zijn. Allebei kregen ze een beperkte levensverwachting mee. Dat moest anders kunnen dacht ik bij mezelf. Ik dacht dan altijd aan onze kat thuis vroeger, die ruim 20 was geworden. Gewoon op brokjes, blikjes en hart. Dixi was gewoon een huis, tuin en keukenkat, tegenwoordig Europees Korthaar genoemd. Maar hij werd niet ingeënt, niet ontwormd, soms een behandeling tegen vlooien. En hij leefde buiten. Hij was wel graag bij ons maar toch, heerlijk buiten. In het zonnetje, lekker jagen. Dat mocht toen allemaal nog. En kon ook, want er waren nog genoeg vogels….

“Iedere keer belandde ik echter op hetzelfde punt, of overspannen, of depressief of burn out. Ergens ging er iets niet goed”

Onze kat later was een Pers. Perzen hebben allerlei erfelijke ziektes opgebouwd in het fokken van het ras zoals het nu is. Wij wisten dat niet. Helaas zo ook Simba. HCM, oftwel een vergrote hartspier. Niets aan te doen. Alleen medicatie. Dus dat deden we. Reguliere medicatie. Hij zou niet zo oud worden. Onze verbazing dan ook dat hij toch bleef leven, later met aanpassing van medicatie maar toch. Uiteindelijk is hij ruim 9 geworden. En dan Elvis. Elvis had “iets” in zijn rug waardoor hij langzaam verlamd raakte. Er was weinig aan te doen. Prednison kon hij krijgen. Maar daar kon hij niet tegen. En kwam ik dus bij acupunctuur terecht. En dat heeft hem jaren goed gehouden. Voor een hond die ze niet lang gaven is hij met alles wat hij had ruim 16 geworden. En zo hadden we meer dieren die wat mankeerden, en die ik tot dan toe toch voornamelijk regulier behandelde. Want ik wist niet beter.

Mede door Elvis en mijn eigen gezondheidsproces kwam ik er steeds meer achter dat het echt anders kon. En zou gaan. Ik kwam een lezing tegen over natuurgeneeskundig EHBO bij dieren en besloot daarheen te gaan. De dame die de lezing gaf vertelde dat zij een opleiding natuurgeneeskunde voor dieren had gedaan. Ineens werd er iets wakker in mij en heb haar na de lezing gevraagd welke opleiding en of dat iets voor mij zou zijn.

“Ineens werd er iets wakker in mij”

Ik was toen 40, net getrouwd, goede baan, maar nog steeds kriebelde het werken met dieren. Ik heb toen contact opgenomen met het instituut dat de opleiding Veterinaire Natuurgeneeskunde gaf. En ik ben daar op gesprek geweest en heb wat proeflessen meegedraaid. Alles klopte, de locatie, het soort lessen. Ondanks dat ik niet de juiste vooropleiding had mocht ik toch de 5-jarige HBO gaan doen. En dat heb ik gedaan. Daarna kwam eigenlijk alles in een stroomversnelling, ontmoette ik mensen die me weer op andere mogelijkheden wezen, kwam ik in contact met het fenomeen dierencommunicatie. En werd eigenlijk kwam alles weer naar boven wat weggestopt zat. Nu kon ik mijn passie voor dieren en natuur gaan combineren met natuurlijke gezondheid, en met meer spirituele zaken. Ik kwam in aanraking met Sjamanisme, dat voelde als thuiskomen. Ik ben alles gaan combineren, zoeken wat bij mij paste, waar mijn kracht lag. En dat is eigenlijk nog steeds gaande.

“Ik ben alles gaan combineren, zoeken wat bij mij paste, waar mijn kracht lag”

Ik ben ondertussen geslaagd, na een hobbelige weg met veel twijfels, instortmomentjes, maar ook zoveel mooie momenten, stages, proefanamneses. Een eindexamen wat liep als een zonnetje, ondanks mijn verlammende zenuwen. Een scriptie die veel meer werk was dan ik had ingeschat, maar uiteindelijk een prachtig basisdocument opleverde. En dan alle dieren waarmee ik mocht samenwerken. Het moment dat ik mijn diploma in ontvangst mocht gaan nemen was dan ook met recht een moment van trots en overwinning.

Diana Healing Ik heb ook ontdekt hoe mijn eigen dieren me zoveel konden leren. Door Elvis kwam ook stervensbegeleiding op mijn pad. Ik vindt dat zo bijzonder en fijn om te doen, hoe beladen het soms ook is. En nu, de gesprekken met dieren. Eigenaren die ik op weg kan helpen, verbinden met anderen als ze hulp voor zichzelf nodig hebben. Workshops om mijn kennis over te dragen. Voor zulke enthousiaste mensen. Eigenlijk lukt vrijwel alles wat ik momenteel aanpak. Nee, ik verdien geen gouden bergen, en het is hard werken om mezelf te presenteren. En natuurlijk zoek ik daar ook weer mijn eigen weg in. Door te kiezen om ondernemer vanuit en met hart en ziel te zijn. Door me niet te focussen op wat ik wil of moet verdienen, maar door te kijken hoe ik de dieren kan helpen. Dat is mijn doel. Dat is mijn passie. Als ik daarmee straks voldoende verdien om rond te komen ben ik gelukkig. Als ik ook nog wat extra dingen kan doen zoals mijn kennis up to date houden en uitbreiden ben ik nog gelukkiger. En misschien kan ik op den duur zelfs tijd vrijmaken om aan de gang te gaan als vrijwilliger bij een opvang of iets dergelijks. Mijn hart, mijn ziel, mijn alles ligt bij de dieren. Ik ben meerdere malen verleid tot iets anders, of tot het helpen van mensen, maar ik ga weer terug naar mijn roots, mijn originele pad. Het pad dat ik heb gekozen toen ik weer geboren wilde worden.

“Eigenlijk lukt vrijwel alles wat ik momenteel aanpak”

Mijn opvoeding was misschien niet ideaal, maar mijn ouders hielden ook erg van dieren, en hebben mij wel altijd zelf mijn keuzes laten maken. Ze zullen het er vast niet altijd mee eens zijn geweest, maar hebben daar nooit echt een punt van gemaakt. Ik ben een bijzonder kind, dat was ik toen, dat ben ik nu. Mijn innerlijk kind mag weer genieten van het praten met dieren, met het staren naar de wolken, het blazen van paardenbloempluisjes. Ik heb met recht van mijn passie mijn werk gemaakt. En elke dag leer ik bij, en stuur ik bij, ben ik aan het kijken of dingen die op mijn pad komen me helpen om mijn passie te blijven leven of dat het afleiders zijn.

Iemand heeft eens tegen me gezegd dat ze bewondering had voor het feit dat ik op deze leeftijd dit nog aandurfde. Het was voor mij de enige weg. En ik geloof dat je nooit te oud bent om zoiets te doen. Veel mensen zijn bang om zekerheden die ze dan hebben los te moeten laten. Maar het gekke is dat wij het nog steeds redden, en nog steeds kunnen doen wat we willen. Een heel salaris weggevallen, veel investeringen voor studie en praktijk, en nog steeds lukt het. Iedere keer komt er net op het juiste moment iets waardoor we toch gewoon weer verder kunnen. Want dat is de beloning voor het volgen van mijn echte passie, van mijn pad. Ik ben een dankbaar en gelukkig mens.

“Want dat is de beloning voor het volgen van mijn echte passie, van mijn pad”

2 COMMENTS

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.